In 'IJsselpark' wordt een voormalige schoollocatie herontwikkeld door het oorspronkelijke slagenlandschap te herintroduceren. Er ontstaan uiteenlopende woonmilieus waarin de diversiteit aan bebouwing een plek krijgt.
De architectuur van het IJsselpark is uitgesproken en vormt met een herkenbare vormentaal de schakel tussen de verschillende woonmilieus en schaalniveaus. Binnen de uniformiteit is er volop de ruimte voor verfijning: de vormentaal wordt sculpturaler naarmate de woningen vrij in het landschap staan. Hierbij wordt er gerefereerd aan de historische boerderij-typologie�n met lage goothoogtes en nadrukkelijk dakvlakken. Waar dat mogelijk is maken de woningen bovendien ook gebruik van het landschap, bijvoorbeeld door vlonders langs de waterkant of de in de oevers ge�ntegreerde bergingen.
